Zonder woorden toch begrepen: hoe paarden kinderen helpen hun emoties te verwerken
Wat als je kind niet kán uitleggen wat het voelt?
Veel kinderen die bij ons komen, hebben moeite met praten over emoties. Ze worden snel boos, sluiten zich af of lijken juist “té druk”.
En vaak denken ouders: “Hij weet het gewoon zelf niet…”
Dat klopt.
Kinderen voelen vaak meer dan ze kunnen verwoorden. En precies daarom werken we op De Coachhoeve met paarden.
In dit blog lees je drie verhalen van kinderen die, elk op hun eigen manier, weer ruimte vonden voor rust, woorden en zichzelf.
Camille (6) en het tempo van haar lichaam
Camille heeft ADHD. Tegen het einde van de dag is ze vaak overprikkeld en boos.
Bij ons op het erf staat haar lievelings pony Witje al op haar te wachten.
Camille stapt enthousiast op hem af, borstelt, praat veel en trekt hem direct mee: “Kom Witje, niet zo sloom!”
Ik nodig haar uit: “Wat als jij eens op zijn tempo zou lopen?”
We maken het speels: wie is langzamer, Witje of een slak?
En ineens verandert er iets. Ze vertraagt. Wordt stiller. Haar aandacht zakt van hoofd naar lijf.
“Langzaam lopen is soms ook wel fijn,” zegt ze uiteindelijk. “Dan word ik rustiger in m’n hoofd.”
Eva (16) en de drukte in haar hoofd
Eva is hooggevoelig en liep vast in de reguliere hulpverlening.
Ze vindt rust bij paarden – en bij Tinkel in het bijzonder.
“Hij is zo blij. Dat wil ik ook.”
We werken met het beeld van een bus vol ‘ikken’.
Voorin zet Eva een haaienknuffel:
“Die zegt dat ik dom ben en niks kan.”
Achterin plaatst ze een eenhoorn:
“Dat is mijn creativiteit. Die komt er niet meer tussen.”
Samen schuiven we in haar bus. Letterlijk en figuurlijk.
Witje loopt er dwars doorheen, wat voor een lach zorgt.
En langzaam voelt Eva: ik mag kiezen wie aan het stuur zit.
“Ik neem het leven soms veel te serieus,” zegt ze.
“Dat mag anders.”
de Coachhoeve
Ruben (9) en het duiveltje op zijn schouder
Ruben wil niet praten. Hij tekent liever.
Hij tekent zichzelf: een blij jongetje.
Maar dan komt er een tweede figuur: boos, met een gebroken hart.
“Dat is mijn duiveltje. Die komt als ik me anders voel dan de rest.”
Witje gaat precies tussen de tekeningen staan.
“Ik heb een engeltje en een duiveltje,” zegt Ruben.
“60% engel, 40% duivel.”
En dan, met een ondeugende grijns:
“Ik stuur het duiveltje op vakantie. Naar Spanje!”
Twee weken later krijg ik een bericht:
“Het duiveltje is er nog steeds niet. Hij geniet van de zon.”
Kindertaal voor: Ik heb weer grip op mezelf.
Wat kinderen bij paarden wél kunnen (en mogen)
Bij de paarden hoeven kinderen niet:
-
uit te leggen wat er is
-
netjes te zitten
-
het “goed te doen”
Ze mogen bewegen, zwijgen, spelen, experimenteren.
Paarden spiegelen zonder oordeel, en dat maakt dat kinderen zich gezien voelen — vaak voor het eerst.
Kinderen die:
-
snel boos worden
-
stilvallen als het spannend wordt
-
overweldigd zijn door emoties
-
gevoelig zijn of zich “anders” voelen
…vinden bij de paarden een plek waar ze gewoon mogen zijn.
de Coachhoeve
Herken jij je kind hierin?
Misschien zie je je zoon of dochter in het verhaal van Camille, Eva of Ruben.
Misschien denk je: “Mijn kind heeft het nodig om zichzelf te leren begrijpen – maar praten helpt niet.”
Dan is coaching met paarden misschien precies wat je zoekt.
Wil je het verhaal van Juul (10 jaar, met ADHD en ASS) lezen? Hij haakt altijd af zodra het moeilijk wordt, en zijn faalangst maakt het extra lastig voor hem, lees het verhaal hier: klik hier LINK NOG INGEVEN
Wil je weten wat paardencoaching voor jouw kind kan doen?
Lees hier meer over mijn aanpak of plan vrijblijvend een meedenk momentje. Je kind is welkom: precies zoals het is.
Liefs, Joke & de paarden
